Παρασκευή, 29 Αυγούστου 2014

Τα πικραμύγδαλα


Οι σχέσεις μου οι φοβισμένες
Και τα αγχωμένα όνειρά μου
Πικραμύγδαλα πάνω στο χώμα
Διαλύονται μόνα

Τo πιο γλυκό απόγευμα του χρόνου
Ψιλή βροχή πότιζε την αυλή μου
Και τα γυμνα κλαδιά του κουρασμένου δένδρου
Πλένονταν για ώρα

Απόψε το φεγγάρι είναι μισό
Μα όταν θα ξημερώσει
Τα πικραμύγδαλα πάνω στο χώμα
Θα έχουν γίνει χώμα, καινούριο χώμα



3 σχόλια:

Ανώνυμος είπε...

…Κι απ΄το φρέσκο χώμα ένα μικρό δέντρο θα φυτρώσει
Είναι το δέντρο της Αλήθειάς σου
Η λαχτάρα σου να βρεις εσένα, οι ρίζες του
Νερό του, η Ζωή σου

Και μια νύχτα στο φως της πανσελήνου, Θα δεις
Θα δεις τα όνειρά σου
Να κρέμονται λαχταριστά στα γερμένα κλαριά του
Έτοιμα για σένα. Άξιζε τελικά που περίμενες.

Παιχνιδιάρης είπε...

Αγάπη μου, σε ευχαριστώ για τα υπέροχά σου λόγια! Μα, πάνω απ' όλα, σε ευχαριστώ για το ταξίδι!

Ανώνυμος είπε...

Εγώ σε ευχαριστώ ωραίε μου Συνταξιδιώτη!