Παρασκευή, 27 Μαρτίου 2009

Ταλέντο vs Φιλοδοξία

"Ταλέντο είναι η ικανότητα να παίρνεις δυο παλιά και συνηθισμένα πράγματα που τα ξέρει όλος ο κόσμος και να τα συνδυάζεις μεταξύ τους με τέτοιο τρόπο ώστε να δημιουργείται κάτι καινούριο (επινοητικότητα)." Amos Oz, συγγραφέας.

"Η ουσία του ταλέντου βρίσκεται στο ότι ανοίγει μια πόρτα στη συγκίνηση και στη φαντασία των άλλων, στο να ανταποκρίνεται δηλαδή σε ένα συλλογικό όραμα..." Θόδωρος Αγγελόπουλος, σκηνοθέτης.

"...υπάρχουν δυο λογιών ταλέντα. Το ένα είναι το ταλέντο της κατασκευής... δηλαδή η ικανότητα να κατασκευάζεις διάφορα πράγματα... Για να τα ζωντανέψεις (τα πράγματα αυτά), πρέπει να τα ακουμπήσεις με το δάχτυλο και να πάρουν φωτιά, να πάρουν ζωή. Αυτό είναι το δεύτερο ταλέντο, το οποίο είναι και το σπάνιο..." Δημήτρης Μυταράς, ζωγράφος.

"Υπάρχουν δυο απειλές για το ταλέντο. Η μια απειλή είναι η ανάγκη της επιβίωσης, ο βιοπορισμός... Η άλλη απειλή είναι ακόμη πιο επικίνδυνη και λέγεται αναβλητικότητα, το να λες 'άσε, θα το κάνω αύριο, τώρα είμαι πνιγμένος'. Στην πραγματικότητα μόνο όταν είσαι πνιγμένος μπορείς να κάνεις κάτι." Τίτος Πατρίκιος, ποιητής

"Ένας άνθρωπος μπορεί να μην εκδηλώσει το ταλέντο του επειδή νομίζει ότι πρέπει να κάνει οικογένεια, να φροντίσει τους ηλικιωμένους γονείς του, να βάλει σε τάξη τη ζωή του, να μείνει στο χωριό και να μην ταξιδεύει ποτέ... Η άνεση είναι ο προθάλαμος του πνευματικού και του δημιουργικού θανάτου." Mike Leigh, σκηνοθέτης

"Με απασχολεί πολύ ότι λειτουργώ καλύτερα καλλιτεχνικά σε περιόδους απόστασης από τη ζωή, που δεν ζω σε μια σχέση ή δεν ζω τόσο με τους άλλους κι αναρωτιέμαι αν αυτό το πράγμα θα συνεχιστεί για όλη μου τη ζωή - είμαι ήδη 35 χρονών και σκέφτομαι κατά πόσο η απόσταση θα είναι πάντα αυτή που θα μου φέρνει καλλιτεχνικά δώρα κι αν η προσωπική ευτυχία, το δόσιμο και η έντονη προσωπική ζωή θα μου στερούν και την καλλιτεχνική ισορροπία μου." Φοίβος Δεληβοριάς, τραγουδοποιός.

"Να εύχεσαι το ταλέντο σου να είναι μεγαλύτερο από τη φιλοδοξία σου. Διότι άν έχεις φιλοδοξία να γίνεις μεγάλος ζωγράφος, μουσικός ή οτιδήποτε άλλο αλλά δεν επαρκείς, τότε θα βασανίζεις τους γύρω σου. Θα είσαι αυτός που παραπονιέται ότι δεν τον προσέχουν, θα βάζεις τους πάντες να σε προβάλλουν, θα είσαι πάντα δυσαρεστημένος ότι δεν σε αναγνωρίζουν και σε κυνηγάνε επειδή σε ζηλεύουν." Δημήτρης Μυταράς, ζωγράφος.

Τετάρτη, 25 Μαρτίου 2009

Have I told you lately

Δεν μου αρέσει η επιλογή της φυγής (όταν τα πράγματα ζορίζουν), η επιλογή της άνεσης, της ευκολίας και γενικά της ασφάλειας (εις βάρος της δημιουργικότητας και της προσωπικής ολοκλήρωσης), η αναβλητικότητα και η αναποφασιστικότητα, ο φόβος...

Μου αρέσει η ικανότητα που έχουμε να ανυψώνουμε με συνειδητή προσπάθεια τη ζωή μας, στηριζόμενοι στις δυνάμεις μας...

Στις δυνάμεις μας που εκφράζονται με την φαντασία μας (η ικανότητα να δημιουργούμε με το νου μας, υπερβαίνοντας τη σημερινή μας πραγματικότητα), με την αυτογνωσία και την αυτεπίγνωση (η ικανότητα να σκεπτόμαστε, και συνεπώς να ελέγχουμε, τις σκέψεις και τα συναισθήματα μας), με την ατομική και την κοινωνική μας συνείδηση (η βαθιά εσωτερική επίγνωση του σωστού και του λάθους...), και με την ελεύθερη βούλησή μας να επιλέγουμε και να ενεργούμε ανεξάρτητα από κάθε επιρροή, θετική ή αρνητική...

http://www.youtube.com/watch?v=t0WFsnxECDU

Κυριακή, 8 Μαρτίου 2009

Λογική του μυαλού vs Φωνή της ψυχής

Δυσκολεύομαι να ακούσω (πόσο μάλλον να ακολουθήσω) τη φωνή της "Ψυχής"... Κρυμμένος όλο και βαθύτερα στη σπηλιά της λογικής του "Μυαλού", νιώθω πιο ασφαλής... Αλλά η φωτιά φουντώνει ρε γαμώτο...

ΤΙ ΕΧΕΙ ΜΕΙΝΕΙ ΑΠ' ΤΗ ΦΩΤΙΑ (στίχοι - μουσική: Νίκος Πορτοκάλογλου)

....Τι έχει μείνει απ' τη φωτιά
κάτω από τόνους χώμα
ποιος παίζει ακόμα, ποιος χρωστά
και ποιος κοιτά ψηλά

Ποιος ταξιδεύει, ποιος διψά
ποιος δε χωρά στο στρώμα
και ποιος τη στάχτη την παλιά
στο μέλλον τη σκορπά...


Αυτή τη στιγμή σιγοτραγουδώ την "Όμορφη Πόλη", ένα από τα ωραιότερα - για μένα - τραγούδια του Μίκη Θεωδωράκη. Κυκλοφόρησε με τον δίσκο "Λιποτάκτες" και τους στίχους τους είχε γράψει ο αδελφός του συνθέτη (Γιάννης Θεοδωράκης). Λένε ότι ο τελευταίος έγραφε τα ποιήματά του σε μια κόλλα χαρτί, την οποία πετούσε στη συνέχεια από το παράθυρο τσαλακωμένη (και προδομένη, λιποτακτώντας έτσι -κατά μία έννοια- από την ψυχή του...).


ΟΜΟΡΦΗ ΠΟΛΗ

Όμορφη πόλη φωνές μουσικές
απέραντοι δρόμοι κλεμμένες ματιές
ο ήλιος χρυσίζει χέρια σπαρμένα
βουνά και γιαπιά πελάγη απλωμένα

Θα γίνεις δικιά μου πριν έρθει η νύχτα
τα χλωμά τα φώτα πριν ρίξουν δίχτυα
θα γίνεις δικιά μου

Η νύχτα έφτασε τα παράθυρα κλείσαν
η νύχτα έπεσε οι δρόμοι χαθήκαν

Περί κινήτρων ανθρώπινης συμπεριφοράς

Τετάρτη, 17 Σεπτεμβρίου 2008, 07:00 π.μ.
Συντάκτρια: Κατερίνα Τζωρτζινάκη,
Εφημερίδα "Η ΝΑΥΤΕΜΠΟΡΙΚΗ",
σελίδα: 56 (ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΣΕΛΙΔΑ), 292 λέξεις

Ανταγωνισμός, όχι απληστία...

«Κινητήρια δύναμη κάθε ανθρώπινης πράξης είναι η επιθυμία.

Κάποιοι φανατικοί ηθικολόγοι, τελείως εσφαλμένα, πρεσβεύουν ότι ο άνθρωπος είναι δυνατόν ν' αντισταθεί στις επιθυμίες του, χάριν του καθήκοντος και της ηθικής. Και λέω ότι αυτό είναι εσφαλμένο όχι επειδή δεν υπάρχει άνθρωπος που να ενεργεί με οδηγό το καθήκον, αλλά επειδή κανείς δεν δεσμεύεται από το καθήκον παρά μόνο αν το επιθυμεί! ...

Οποια κι αν είναι τα ψυχολογικά αίτια της απληστίας, κανείς δεν μπορεί να αρνηθεί ότι αποτελεί ένα από τα κυριότερα κίνητρα, διότι είναι ένα από τα κίνητρα που ποτέ δεν ικανοποιούνται πλήρως.

Η απληστία, όμως, παρ' όλο που είναι το κυριότερο ελατήριο στον καπιταλισμό, με κανέναν τρόπο δεν είναι το ισχυρότερο. Η ανταγωνιστικότητα είναι πολύ πιο δυνατή...

Η ματαιοδοξία είναι ένα κίνητρο με τεράστια ισχύ... Αυτό το «κοίτα με» είναι μια από τις βασικότερες επιθυμίες. Μπορεί να πάρει αμέτρητες μορφές, από καραγκιοζιλίκια ως το κυνήγι της μεταθανάτιας δόξας...

Η δύναμη των κινήτρων που ήδη εξετάσαμε είναι πολύ μεγάλη, υπάρχει όμως ένα που τα επισκιάζει όλα. Εννοώ το πάθος για εξουσία... Πολλοί προτιμούν τη δόξα από την εξουσία, αυτοί οι άνθρωποι όμως γενικώς έχουν μικρότερη επίδραση στην πορεία των γεγονότων από εκείνους που προτιμούν την εξουσία από τη δόξα. Η εξουσία, όπως και η ματαιοδοξία, είναι ακόρεστη: τίποτε λιγότερο από την παντοδυναμία δεν μπορεί να την ικανοποιήσει πλήρως... Θα ήταν μεγάλο λάθος να καταδικάσουμε απολύτως το πάθος για εξουσία ως κίνητρο.Τώρα, αν αυτό το κίνητρο σας οδηγήσει σε πράξεις ωφέλιμες ή ολέθριες εξαρτάται από τις προσωπικές σας ικανότητες και από το κοινωνικό σύστημα».

(από την ομιλία του Μπέρτραντ Ράσελ, κατά την τελετή βράβευσής του με το Νόμπελ Λογοτεχνίας 1950)

Τέσσερις επιθυμίες που εξηγούν πολλά για πεδία και παιδεία. Από τον Ντικ Φαλντ της Lehman ως πιο οικείες μας φυσιογνωμίες.

ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΤΖΩΡΤΖΙΝΑΚΗ

Επιλέγοντας

Είσαι μόνος στην έρημο, βρίσκεις δύο μωρά, δίδυμα, παρατημένα, που κλαίνε γοερά γιατί πεινάνε και διψάνε.

Κοιτάς το παγούρι σου, κοιτάς το σάκο σου.

Είναι ξεκάθαρο ότι τα εφόδιά σου φτάνουν μόνο για σένα και για ένα, το πολύ, από τα δίδυμα.

Είναι το ίδιο ξεκάθαρο ότι αν πεθάνεις εσύ από ασητεία, στη συνέχεια θα πεθάνουν και τα δύο παιδιά, αφού κανείς δεν υπάρχει εκεί κοντά να τα φροντίσει.

Έχεις τη δύναμη να επιλέξεις, μάγκα μου;

Ένα Βήμα πιο Κοντά

Θέλω να φύγω.

Δεν είναι τόσο ότι θέλω να φύγω από εδώ.

Είναι ότι θέλω να φύγω για εκεί...
Για εκεί που θα νιώθω δημιουργικός και γεμάτος...

Ποια ισορροπία θέλω στα 30 μου;

1) Του μισθωτού και συζύγου/πατέρα;

2) Του ελεύθερου επαγγελματία/επιχειρηματία;

3)Του επιστήμονα/ερευνητή/καλλιτέχνη, που μέχρι να πετύχει (αν πετύχει βεβαίως) θα είναι οικονομικά εξαρτημένος από την οικογένειά του, με ότι αυτό συνεπάγεται για την προσωπική του ζωή;

Ωραίε μου εαυτέ, τι γουστάρεις, τι αγαπάς πιο πολύ;

Κι αν αυτό που γουστάρεις δεν σε κάνει "σημαντικό" και "σπουδαίο" στους πολλούς; Αν δε σου δίνει οικονομική άνεση (π.χ. καθηγητής μαθηματικών σε σχολείο);

Κι αν αυτό που αγαπάς είναι μακριά από εδώ (π.χ. αν άλλα σπούδασες, κι αν δουλεύεις πάνω σε αυτά τα άλλα, ενώ άλλα αγαπάς);

Κι αν όλα αυτά σε κάνουν να μην είσαι σίγουρος πως αγαπάς αληθινά αυτό που νομίζεις ότι αγαπάς αληθινά;

Κι αν κατά βάθος ξέρεις, αλλά κολώνεις;

Ο Φόβος του Θανάτου, ο φόβος της ήττας

Είναι θεμελιώδες να έχει κανείς επίγνωση του θανάτου ("μόνο τις στάχτες μας να αφήσουμε για τον Θάνατο" συμβουλεύει ο δημοφιλής Ίρβινγκ Γιάλομ), να ψάχνεται και να στοχεύει ("έρωτας και διαρκής αναθεώρηση" ήταν το μότο του Μάνου Χατζιδάκι), να αναλαμβάνει ευθύνες, να ρισκάρει. Να παίζει με τους φόβους του, με τους δαίμονές του, με τις αβεβαιότητές του. Με το Διάβολο (παρεμπιπτόντως, τα "Παιχνίδια με τον διάβολο" είναι ο αγαπημένος μου από τους δίσκους του Νικου Πορτοκάλογλου).

Είναι θεμελιώδες, αλλά προσωπικά πότε - πότε δυσκολεύομαι. Τη βρίσκω με το ρίσκο, αρκεί να ξέρω ότι θα νικήσω. Δεν θέλω να χάνω, δε μου αρέσει η αρνητική κριτική, δε μου αρέσει να χρεώνομαι αποτυχίες. Αδυναμία μου. Αδυναμία της γενιάς μου, λένε οι παλιοί (που φρόντισαν να μας φορτώσουν νωρίς - νωρίς με τα άγρια και απραγματοποίητα όνειρά τους και να μας κατακρίνουν κάθε φορά που αποκλίναμε από τις προσδοκίες τους). Να δούμε εμείς (1980+ ) τι "σοφίες" θα λέμε στους επόμενους...