Σάββατο, 6 Απριλίου 2013

Αποχαιρετισμός

Ο πατέρας μου και το τέρας.
Τρία χρόνια πόλεμος.
Μια μάχη για κάθε ανάσα.
Μια μάχη για κάθε παλμό.
Λίγες φορές τον άκουσα να παραπονιέται.

Τελευταία δεν τρώει δεν πίνει,
Κοιμάται δύσκολα.
Τον θρέφει η αφοσίωση της μάνας μου.
Του δίνει κουράγιο η αγάπη των δικών του.
Και ελπίδα η άνοιξη που μπήκε.

Προχθές τα πράγματα ζόρισαν.
Ήρθαν οι κριτές να πουν "ο πόλεμος χάθηκε".
Τα βλέμματα θόλωσαν,
Τα κεφάλια έσκυψαν.
Μας ένοιωσε ο πατέρας μου.

Με τα χέρια του σφίγγει τα δικά μας,
Ανοίγει για λίγο τα κουρασμένα μάτια του.
"Σας αγαπώ!", μας ψελλίζει.
Και βουτάει αποφασισμένος,
Να συνεχίσει τον άνισο αγώνα.

Χθες μπήκε στην εντατική.
Κάτω από ένα σεντόνι ένα κορμί κεντημένο με καλώδια.
Γύρω οθόνες με γραφήματα και πολλές μετρήσεις.
Όλα βαίνουν μειούμενα.
Μη φεύγεις ακόμη, πατέρα!

Σήμερα* η ψυχή του πέταξε.
Αχ ρε πατέρα, πόσο περήφανος είμαι για σένα!
Πόσο σε ευχαριστώ που ήσουν αυτός που ήσουν μέχρι το τέλος!
Πόσο ευγνώμων σου είμαι για τον αποχαιρετισμό!
Πόσο σε αγαπώ! Αντίο και ώρα καλή, πατέρα μου.


* 7η Μαρτίου 2013