Τρίτη, 23 Ιουνίου 2009

Παύλος Παυλίδης

Στο site: http://www.topontiki.gr/Pontiki/index.php?option=com_content&task=view&id=3550&Itemid=48
βρήκα μια ενδιαφέρουσα συνέντευξη του Π.Π. στην εφημερίδα ΠΟΝΤΙΚΙ (4.12.2008, στον Δημήτρη Κανελλόπουλο). Σας μεταφέρω ένα μέρος της (με την ευγενική άγνοια του εκδότη της εφημερίδας βεβαίως-βεβαίως)...

"...Το ροκ ευαγγελιζότανε επαναστάσεις. Θα άλλαζε τον κόσμο έλεγε...
Π.Π.: Δεν ξέρω αν τα κατάφερε, σίγουρα όμως ο κόσμος άλλαξε προς το καλύτερο τα τελευταία χρόνια.

Ο δικός σου κόσμος;
Π.Π.: Αν θέλεις να εστιάσεις στα σκατά ζεις και σε έναν αντίστοιχο κόσμο. Αν θέλεις να εστιάσεις σε καινούργια πράγματα τότε βγαίνεις έξω και τα ανακαλύπτεις. Αυτό αποτελεί σχεδόν υποχρέωση για τον καθένα. Να προσπαθεί να ανακαλύψει το ενδιαφέρον που μπορεί να βρίσκεται ακόμα και δίπλα του.

Και γιατί δεν το κάνει;
Π.Π.: Μπορεί και να φοβάται. Ή να τεμπελιάζει. Ίσως βολεύεται να πιστεύει ότι τα πράγματα πάνε κατά διαόλου, οπότε δεν ψάχνεται και πολύ.

Αυτό συμβαίνει και στους καλλιτέχνες;
Π.Π.: Αυτό συμβαίνει στους πάντες. Είναι επίπονο το ψάξιμο. Θέλει κόπο το ωραίο. Και μερικές φορές αυτό το ωραίο βρίσκεται εντός μας.

Μήπως μας αρέσει να εθιζόμαστε κιόλας;
Π.Π.: Σωστό αυτό. Το πρώτο δύσκολο πράγμα για ένα μωρό είναι να αφήσει την πιπίλα του. Για τους μεγαλύτερους σε ηλικία είναι ακόμα πιο επίπονο να ξεπεράσουν τα όριά τους. Στο διπλανό τετράγωνο συμβαίνουν καταπληκτικά πράγματα κι εσύ κάθεσαι να δεις πάλι τηλεόραση. Μπορεί και να φοβάσαι πιθανότατα να τολμήσεις το καινούργιο.

Είναι δημιουργικές οι φοβίες στη μουσική;
Π.Π.: Ως ένα σημείο οι φοβίες μας είναι ο ίδιος μας ο εαυτός. Ακόμα και αυτές πρέπει να τις αγαπήσουμε, αρκεί να μη μας παγιδεύουν. Πολλές φορές ένα πρόβλημα γίνεται ελατήριο που σε εκτινάσσει ώστε να κάνεις κάτι σπουδαίο. Μπορεί να τραυλίζεις, αλλά όταν τραγουδάς να είσαι μια χαρά. Το τραύλισμα σου κάνει τόσο ονειρικό τον κόσμο του τραγουδιού, τόσο σωτήριο και τόσο σπουδαίο σαν καταφύγιο, που ο πόνος και το πρόβλημά σου μπορεί να σε οδηγήσουν ακόμα και σε ένα θαύμα. ...

...Δεν θα ήταν και κακό να συμμετείχες βέβαια (ο δημοσιογράφος αναφέρεται στην πρόταση που είχε ο ΠΠ να συμμετάσχει σε πρόγραμμα 40 εμφανίσεων με κάποιους καταξιώμενους ομότεχνούς του).
Π.Π.: Πιο σημαντικά είναι τα «όχι» που λες εντός σου, στον εαυτό σου. Στον εαυτό σου που θέλει να βολευτεί, όχι μόνο επαγγελματικά αλλά και ηθικά.

Πρέπει να είναι ελάχιστοι αυτοί που λένε «όχι».
Π.Π.: Και όμως, είναι πολλοί. Αλλά δεν φαίνονται.

Μήπως χάνονται τελικά αυτά τα «όχι» που δεν φαίνονται;
Π.Π.: Το αντίθετο. Αυτά τα «όχι» στηρίζουν περισσότερο τον κόσμο από εκείνα που διατυμπανίζονται. Και ο ακροατής τα οσμίζεται, τα νιώθει στη δουλειά σου.

Εσύ με ποια «ναι» πορεύεσαι;
Π.Π.: Δεν ξέρω. Προχωρώ χωρίς να πολυκοιτάζω γύρω μου, χωρίς να συνειδητοποιώ ακριβώς τις κινήσεις μου. Είναι κοινότοπο αλλά θα το πω· περπατώ σαν τον σχοινοβάτη που δεν ξέρει τι υπάρχει από κάτω του. Έχω περάσει μεγάλες περιόδους της ζωής μου σαν τυφλός, ίσως και από φόβο να κατανοήσω τι μου συνέβαινε ακριβώς. Κατάφερα έτσι να διασχίσω κάποια δύσκολα κομμάτια της επαγγελματικής μου ζωής με τα Ξύλινα Σπαθιά. Τώρα παίζουμε μπροστά σε πάρα πολύ κόσμο και χαίρομαι που βλέπω ολοκαίνουργια πρόσωπα. Νέα παιδιά, με διαφορετική συμπεριφορά και νοοτροπία...."